Upiór (Baudelaire, 1894)

Ty, co niby stal niemylna,Wnikłaś w pierś mą udręczoną,Co jak czartów zgraja silna,Zbiegłaś strojną i szaloną,Czyniąc sobie tron i łoże,Z upadłego mego ducha,Żem skut z tobą, podły tworze,Jak galernik do łańcucha,Gracz namiętny do gry pęta,Opój do swej butelczyny,Jak robactwo do padliny, —O! przeklęta, bądź przeklęta!I błagałem ostre miecze:„Wyswobódźcie mię z niewoli!“I zatrute-m błagał ciecze:„Niech jad słabość mą wyzwoli!“Lecz, wzgardziwszy mną w niedoli,Rzekły do mnie jad i miecze:„Tyś niegodzien, by z niewoliWyswobadzać cię, człowiecze!

Gdybyś, głupcze, pęt się zbawił,Naszych starań wysiłkami,Tybyś wskrzesił całusamiWampira, który cię dławił!“