W sukniach, co się przelewnie w blask mienią perłowy

W sukniach, co się przelewnie w błysk wiją perłowy,Nawet wówczas, gdy idzie, zda się, w tańcu waży —Jak owe długie węże, które kunszt kuglarzyNa końcu świętej laski w ruch wprawia miarowy.

Jak nieruchomy piasek i lazur pustyni,Nieczułe na pragnienie i żar piołunowy;Jak lśniąca siatka morskiej ciszy szafirowej —Roztacza swą urodę beztroska mistrzyni.

Jej lśniące oczy z twardych rzezane kamieni,I w całej tej naturze dziwnej, symbolicznejAnioła nieczułego, niby sfinks antyczny,

Gdzie wszystko złotem, stalą, djamentem się mieni —Lśni, jak bezużyteczny szczyt podbiegunowy,Chłodny, twardy majestat kobiety jałowej.