Wampir (Baudelaire, 1927)

Ty, co mi jak cios noża krwawyDo zbolałego weszłaś łona,Wiodąc demonów rój plugawy —Zwycięska, strojna i szalona —

Aby z mej duszy pokalanejUczynić łoże swe i lenno;— Bezecna, z którą ja związanyJak zbrodniarz z bracią swą szubienną —

Jak karciarz, co go gra opęta,Jak pijanicę nęci wino,Jak czerwie ciągną za padliną;— Przeklęta, dwakroć bądź przeklęta!

Wybawicielkę-stal błagałem,Aby mi wolność przywróciła,I do trucizny modły słałem,By się jej wdała zdradna siła;

Lecz złą truciznę i stal twardąJęk nie poruszył mej niedoli,Bowiem odrzekły mi z pogardą:„Niegodzien wyjść ty z twej niewoli!

„Gdyby ci — głupcze — chciały bogiWolność przez nasze wrócić siły —Twe pocałunkiby wskrzesiłyWampira twego trup złowrogi!”