Wiersz ten ci święcę......

Wiersz ten ci święcę, aby — jeśli los ma zdarzyć,Iż szczęśliwie, jak okręt wichrami goniony,Imię moje epoki dojdzie oddalonej,I na dźwięk jego w wieczór mózgi będą marzyć,Pamięć twoja jak baśnia mgłami osłoniona,Nużyła czytelnika, ciągle w pieśniach gwarząc,

I bratniem się, mistycznem ogniwem kojarzącZe mną — na hardych moich rymach zawieszona;O wyklęta! ty, której okrom mnie — o biada!Od piekieł do Nieb szczytu nikt nie odpowiada!Ty, co jak cień szlak znaczysz ślady znikomemi,Depcząc stopą leciuchną, spojrzeniem wesołemGłupców, co cię zwą gorzką, ty z oczy smolnemiPosągu, ty Cherubie mój z miedzianem czołem!