Wino samotnika (Baudelaire, 1927)

Spojrzenie osobliwe zalotnej kobiety,Które ślizga się ku nam, niby blask trefionyKsiężyca, co na wodę poprzez oczeretyLeniwie schodzi w kąpiel, roniąc mgieł welony;

Ostatnia garść dukatów w drżącej gracza dłoni;Rozpustny pocałunek chudej Adeliny;Wnikliwy dźwięk muzyki o drażniącej woni,Niby szloch oddalony cierpienia bez winy:

— Wszystko to nie zastąpi, butelko pieściwa,Balsamu, który w duszę z łona twego spływa,Chore serce poety ukoi, omami,

W miraż nowego życia pasma złotej przędzyWplecie — i wskrzesi dumę, najwyższy skarb nędzy —Dumę, co tryumfalnie nas równa z Bogami.