Woń egzotyczna

Kiedy, zamknąwszy oczy, w ciepły mrok jesiennyWciągam wonie twojego gorącego łona,Roztacza się przede mną kraina marzona,Którą zalewa żarem blask słońca niezmienny;

— Wyspa leniwa, płodem wszelkim objuczona,Gdzie drzew wielkich, dziwacznych las w owoce plenny,Gdzie mężczyzn smukłych zdobi ciemny tors kamienny —Gdzie z kobiet oczu patrzy szczerość zadziwiona.

Woń twego ciała lecieć w słoneczną dal nagli,Gdzie widzę przystań pełną masztów, lin i żagli,Co uznojone falą w odpocznieniu zwisły —

Zaś woń tamarynd leśnych w powietrzu się ważyI, wnikając do nozdrzy, podniecając zmysły,Miesza się w mojej duszy z pieśnią marynarzy.