Wróg (Baudelaire, 1927)

Burzliwej mej młodości groźne, chmurne siły,Mrocząc przebłyski słońca, smagając nawałą,Spustoszenia dokoła takie poczyniły,Że w sadzie mym owoców rumianych nie stało.

Oto wkraczam już w myśli swej jesień surową —I trzeba rydel ująć w ręce mniejszej siły,By ziemię zamuloną przekopać na nowo,Gdzie woda pożłobiła doły jak mogiły.

Zaś kwiaty nowe, co mi się marzą jak widma —Kto wie, czy znajdą w ziemi spłókanej jak wydmaMistyczne pożywienie, by cieszyć nam oczy?

— O, boleści, boleści, Czas pożera życie —Ów Wróg twardy, ponury, co nam serca toczy,Na krwi naszej się tuczy w zachłannym swym bycie!