Zły mnich (Baudelaire, 1894)

Na swych szerokich murach dawnych lat klasztoryW obrazach wysławiały świętych prawd tajniki,Których barwy, pobożne grzejąc zakonniki,Łagodziły surowe modłów ich pokory...

W one dni bujnie kwitły Chrystusowe ziarnaI niejeden, nieznany dziś mnich — silny cnotą,Chwałę śmierci opiewał z mistyczną prostotą,A pracownią mu była równina cmentarna.

Moja dusza — to trumna, kędy mnich nikczemnyPrzebywam od wieczności, jak noc ciemna — ciemnej;Żaden obraz w ohydnym tym nie lśni klasztorze.

Gnuśny mnichu! czyż kiedy potrafię i stworzęZ mojej nędzy ponurej żywego widokuDłoniom swoim — robotę, miłość — swemu oku?