Zły mnich (Baudelaire, 1927)

Ongi klasztorne mury, zatopione w ciszy,Wizerunkami Prawdy zdobiono wieczystej,I widok ich, wzniecając wiary płomień czysty,Łagodził chłód ponury surowości mniszej.

Gdy Chrystusowy posiew kwitnął w kornej cnocie,Niejeden znakomity mnich, dziś zapomniany,Dla twórczej swojej pracy brał cmentarne ścianyI, doczesnością gardząc, Śmierć sławił w prostocie.

— Moja dusza cmentarzem, gdzie, zakonnik lichy,Całą wieczność już błądzę śród samotnej pychy;Nic tych obrzydłych murów nie zdobi szarości.

Gnuśny mnich, kiedyż zdołam, jak z ofiarnej przędzy.Utkać ożywczy obraz z mej żałosnej nędzy,Zbożną rąk pracę dając oczom ku radości?