Zniszczenie (Baudelaire, 1910)

ZNISZCZENIE.

Miotający się ciągle demon mnie okalaI płynie wokół wiatru nieuchwytnem drżeniem,Połykam go i czuję, jak płuca me spalaI napełnia je wiecznem, zbrodniczem pragnieniem.

Niekiedy, mej miłości dla Sztuki świadomy,Przybiera kształt kobiety, pełnej cudnych czarów,I podszeptem zwodniczym, obłudnik kryjomy,Przyzwyczaja me usta do wstrętnych wywarów.

I daleko ode mnie już Boga źrenice!On wiedzie złamanego znużeniem w granice,Gdzie nudów kraj się ciągnie — pusty, niezbadany —

I rzuca w oczy moje pełne przerażeniaSplamione brudem szaty, ropiące się rany,I narzędzia skrwawione dzikiego zniszczenia.