Odpowiedź (Do Jadwigi Łuszczewskiej)

W marmurów kraju Buonarotti, dziecię,Pierś mamki etruskiej ssące,Ruszać się ucząc, chodzi już po świecie;Gdzie stąpi — to lat tysiące...

Medyceuszów książęca zażyłośćKu młodzieńcowi pośpieszy,Krzesło w senacie zajmie on przez miłość,Papież go z sławy rozgrzeszy!

Wałów strzec będzie jak Archanioł Michał,Mojżesza kształcąc w dział dymie,I nie napróżno nawet będzie wzdychałDo boskie mającej imię.

Lecz na północy nie etruska mowa!Marmur się kończy, gdzie lody —I młot Odyna nie dłóto, w nich kowaKu innym światom przechody!

To, jeśli po mnie co zostawić zdołamTrzech sztuk bolesną potęgą,To, jeśli postać jakową wywołam,Nie będzie formą, ni księgą...

A dziś co kreślę, albo z bronzu leję,To tylko jak w murze ćwiekiemWięzień — kto inny ma laur i nadzieję,Ja — jeden zaszczyt: być człekiem.