Ogólniki

Gdy z wiosną życia duch artystaPoi się jej tchem, jak motyle,Wolno mu mówić tylko tyle:«Ziemia jest krągła — jest kulista!»

Lecz, gdy późniejszych chłodów dreszczeDrzewa wzruszą i kwiatki zlecą,Wtedy dodawać trzeba jeszcze:«U biegunów spłaszczona nieco...»

Ponad wszystkie wasze uroki,Ty, poezjo, i ty, wymowo,Jeden — wiecznie będzie wysoki:Odpowiednie dać rzeczy słowo!