Εις το τριαντάφυλλόν της

Πές μου, τριανταφυλλάκι μου, ἐρωτικὸ λουλοῦδι,Ποῖο μοῦ φέρνεις μήνυμα, ποιὸ μαγικὸ τραγοῦδι,Ἀπ’ τῆς ψυχῆς μου τὴν ψυχὴν ’σὲ μένανε σταλμένο;Τί κρύβεις μέσ’ ’στὰ φύλλα σου; ποιὸ μυστικὸ γραμμένοΜὲ τὴν ἀκτίνα τῆς ματιᾶς ἢ τῶν χειλιῶν τὸν τύπο;Μοῦ φέρνεις ’στὰ μπουμπούκια σου καμμιὰ χαρὰ κλεισμένη,Ἢ κομπλιμέντο ἄχαρο, παρηγοριὰ χαμένη;’Στὴ μπουτονιέρα τοῦ κορσὲ ποῦ ἤσουν φυτρωμένοΣἄ νἄσουν ἀπ’ τὰ ῥοδαλὰ τὰ χείλη της πεσμένο,Τί εἶδες μεσ’ ’στοῦ κόρφου της τὸ ἱερὸ τὸ θεῖο;Τί ἄκουσες εἰς τῶν παλμῶν τ’ ἀλάθητο μαντεῖο;Ποιὰ μυστικὰ ἀνακάλυψες εἰς τὰ στενάγματά της;Ποιοὺς λογισμοὺς ἐδιάβασες ’στὰ μαγικὰ ὄμματά της;’Πές μου αἰσθάνθη τὸ φιλὶ πὤστειλα μὲ ζεφύρια;Τῆς εἶπαν τὴ λατρεία μου τὰ λούλουδα τὰ μύρια;Τ’ ἀδέρφια τῶν ὀμμάτων της, τ’ ἀστέρια, μεσιτέψανΓιὰ ’μένανε, συμπάθεια ’λίγη δὲν τῆς γυρέψαν;Τὰ τόσα μου παράπονα τῆς τἄφερε τ’ ἀέρι;Τὸν πόνο πὄχω ’στὴν καρδιὰ τὸν ἔμαθε; τὸν ’ξέρει;’Πές μου γιατρειά μου σ’ ἔστειλε; πῶς ἔρχεσαι; τί εἶδες;Ποῖες μοῦ φέρνεις μυστικὲς παρηγοριὲς καὶ ἐλπίδες;....Σιγᾶς;… Ναί;… Μὰ τὰ φύλλα σου ’στὴ μυστική τους γλῶσσαΜοῦ λέν’ παρηγορητικὰ γλυκὰ λογάκια τόσα!