Do Heleny (Poe)

Heleno! dla mnie urok twójJest, jak te barki, co przed latyKoiły ciężki drogi znój,Cicho wędrowca w swoje światyNiosąc przez wonne mórz bławaty.

Śród mórz bez końca błądziłbym,Aleś mnie pieśnią swą — Najady,Hyjacyntowym włosem swymPod sławy wwiodła strop — Hellady,Oraz w świątynię mocy — Rzym.

W niszy, jak bóstwo stoisz ciche...Jak w marmur, widzę cię zaklętą,Z lampą z agatu — zażegniętą —Ach — ty z tych krain jesteś, Psyche,Które są Ziemią Świętą!