Do matki (Poe, 1898)

W niebiosach przeczuwana dla mnie to zagadka —Kiedy anioły szepczą ze sobą do ucha,Nie znajdą wśród wyrazów najsłodszych dla ducha —Gorętszego — świętszego nad ten wyraz: matka!

Więc zdawna już cię zowię tem imieniem drogiemCiebie — coś mi jest więcej niż matka rodzona —I jedna dziś napełniasz treść mojego łona,Odkąd nasza Wirginia stanęła przed Bogiem.

Matka moja, co wcześnie opuściła synaByła mi tylko własną matką. Lecz jedyna —Ty byłaś matką owej, com kochał nad życie!

Droższa­‑ś mi więc od matki, com miał w dni rozkwicie —Tak jak moja małżonka, co śpi w grobów głuszy —Była droższą mej duszy nad życie mej duszy!