Eulalia

Błądziłem sam jedynie,W bólów i łez krainie...Mój duch był, jak wód nieruchomych łono,Dopóki piękna i słodka EulaliaNie została rumieniącą się mą narzeczoną.Dopóki złotowłosa, młoda EulaliaNie została uśmiechniętą moją narzeczoną.

Ach! nie tak migocąZłote gwiazdy nocą,Jak te blaski, które jasny wzrok jej da mi —I nie tak drzew liściePłoną uroczyście,Kiedy je perłowo-srebrny blask miesięczny plami...Nie równają się ze skromnej EulaliiNieporównanymi kędziorami...Z jasnookiej, powiewnej EulaliiNiedbałymi i kornymi kędziorami.

Bólu ni zwątpienia burzTeraz — ach — nie zaznam już...Z jej się ducha westchnienie dobywa głębokoI przez wszystkie moje dniJasno, stale błyszczy miAstarte na błękicie, za chmurek powłoką...Podczas gdy zawsze na jej drogiej EulaliiSpoczywa macierzyńskie jej oko...Podczas gdy zawsze na jej młodej EulaliiSpoczywa fijołkowe jejej oko.

Przełożył z angielsk. WŁ. NAWROCKI.