Sonety — XIX

Rialto dusz dziś w towar przedziwny się stroi;Włos mój lichy na kędzior poety wymienię —Skarb to, zdobycz argijską przechodzący w cenie,Pobożnie wnet układam go na piersi swojej,

Czarną purpurą lśniący, jak w pieśni heroiOlimpijskiego mistrza — ponad śnieżne skronieDziewięciu Muz uploty skrzą się... Żeś w koronieLaurów cienistej, widać to — w ich mrocznej zbroi

Włosy twoje ściemniały, tak bardzo są czarne!Więc tchnień swych pocałunkiem w sieć lekką, pieszczonąCień ten, by się nie umknął, bezpiecznie ogarnę,

Tu, na sercu, skarb legnie pod żarów osłoną,Jak u skroni twej przedtem; aż kiedyś cmentarneChłody serce w lód zetną i wyziębnie łono.