Anfos II

ANFÓS II.Per mantas guizas m' es datzjoys e deport e solatz;que per vergiers e per pratz,e per fuelhas e per flors,e per temps qu' es refrescatz,vei alegrar chantadors:mes al meu chan neus ni glatzno m' ajuda, ni estatz,ni res, mas Dieus et amors.

E pero ges no-m desplatzlo belh temps, ni la clardatz,ni 'l dous chans qu' aug pels playssatz,dels auzelhs, ni la verdors;qu' aissí-m suy ab joy lassatzab una de la melhorsqu' en lieys es sens è beutatz;per qu' ieu li don tot quan fatz,e joys e pretz et honors.

En trop ricas voluntatzs' es mos cors ab joy mesclatz,mas no sai si s' es foudatz,o ardimens, o paors,o grans sens amezuratz,o si s' es astres d' amors;qu' anc, de l' hora qu' ieu fuy natz,mais no-m destreys amistatz,ni-m senti mal ni dolors.

Tan mi destrench sa beutatz,sa proeza e sa bondatz,qu' ieu n' am mais sofrir en patzpenas e dans e dolors,que d' autra jauzens amatzgrans bes faitz e grans secors;sos homs plevistz e juratzserai adés, s' a lieys platz,denan totz autres senhors.

Quan mi membra dels comjatzque pres de lieys totz forzatz,alegres suy e iratz;qu' ab sospirs mesclatz de plorsme dis: «—Belhs amics, tornatzper mercé, vas me de cors;»per qu' ieu tornaray viatzvas lieys, quar autre baysatzno m' es delietz ni sabors.