Burzliwa noc

BURZLIWA NOC.

Szaro wokół. Wśród wichuryTłum demonów, zda się, leci.Rydwanami są im chmury,Rumakami, wir zamieci.Grozą jakąś wszystko zieje,Las się słania, chata chwieje.Trzeszczą krokwie pod przyciosem.Dzwon z wieżyczki począł dzwonić,Czarne chmury chce rozgonićUroczystym swoim głosem.

Odlecieli. Noc się skrada.Słychać jakby tentent koni.Duch w zadumę jakąś wpada,Myślą ślady wichrów goni;Zda się, leci gdzieś w lazuryI z gwiezdymi łączy chóry.Szczęśliw, kto te chwile miewa.Kiedy z gędźbą sfer tych całąNiesie Stwórcy dań wspaniałą''«Magnificat» sławne śpiewa.

Są to chwile, gdy w twem łonieCoś się naraz rozedźwięczy:Jak skowronek na zagonie,Coś, jak pszczółka w ulu, brzęczy.Uczuć takich człowiek strzeże,Dałby życie zań w ofierze!Ach, bo raj na ziemi prześniTen, co miewa takie chwile,Gdy mu w sercu szemrze mileNieskalanej źródło pieśni.

Nim się głowa na pierś skłoni,Nim zapadnie świat ten w ciszę,Coś tam jeszcze szepce; dzwoni,Coś się pieści i kołysze, —Lecz, gdy przyjdzie snu godzina,Duch twój wszystko zapomina.

Wtem cię budzą jakieś szumy,Snać z powrotem burza leci,Z nią demonów — piekła dzieci —Niezliczone pędzą tłumy.

U mych okien bieg wstrzymali,A ja słyszę te ich słowa:— Piersi nasze, jak ze stali,Harde czoło, dumna głowa,W oku wzgarda, zaród gniewu,W sercu ziarno czyste siewu.

Gdybyś wiedział, mógł to orzec,Ile krwi tu się wylało,Nim zajaśniał nasz proporzec:Dawnoby się odezwałaPieśń twa nutą, co nie łzawi,Nutą, jaką ziemia całaZa deszcz burzę błogosławi!

Zmilkli. Lecą w dzikim pędzieNiosąc zgubę, zda się, wszędzie.Drzewem miota wiatr, jak kłosem.Dzwon z wieżyczki począł dzwonićCzarne chmury chce rozgonićUroczystym swoim głosem.

Szaro wokół. Gwiazdy blednąPrzed jaśniejszym blaskiem zorzy;Widzę ziemię moją biednąNad nią nimb promienny tworzySłońce pół-bóg złotolicy...

Wciąż w pogodne to zaranieW uszach dźwięczy mi pytanie:— Kto wy, dziwni bojownicy.