Предисловие переводчика

Стихотворения Франца Преширна

Впервые Кинфии пленил мне сердце взор,Неуязвлённое любовью до тех пор,

Niemand beichtet gern in Prosa;Doch vertraun wir oft, sub rosaIn der Musen slillem Hain.

Дождётся Крайна своего призыва.

Один лишь миг сиять пришлось надежде,И стала ночь ещё темней, чем прежде".

"Что имеем, не храним,Потерявши, плачем —

Ты лишь в одной не ошибся надежде:В крае родимом твой труп погребли

Deklétam.Pádala nebeška mánaIzraelcem je v puščávi;Zginila je, ak pobránaNí bilà ob uri právi.

Kak lepó se rosa blíska,Dókler jutra hlád ne míne!Kómaj sónce bòlj pritiska,Bó pregnána od vročíne.

Róžice cvetó veséleLe ob čásu létne mlade;Léto póšlje píš in stréle,Lépo cvétje jim odpáde.

Róža, rosa ino mánaVáša je mládost, dekléta!Svétjem, náj ne bó zaspána,Ki cvetó ji zláte léta.

Fánte zbéraš si prevzétna,Se šopiriš, ker si zála;Várji, várji, de prilétnaSámka se ne bóš jokála!

An die Mädchen

Manna gab Gott in den weitenOeden Wüsten Jakobs Sprossen;Sammelten sie ’s nicht bei Zeiten,So zerfloss es ungenossen.

In des jungen Morgens KühleBlinkt der Tau so froh und helle;Kaum doch naht des Tages Schwüle,Weichen muss er auf der Stelle.

Lustig treiben ihre BlütenBlumen in des Lenzes Wetter;Kommt der Sommerstarme Wüten,Welk und dürr sind ihre Blätter.

Wohl dem Tau, dem Manna gleichet,Blumen gleicht der Schönheit Prangen.Nützt sie, Mädchen, eh’ sie weichet,Eh’ erbleicht das Rot der Wangen.

Körbchen teilt man ohn’ Erbarmen,Spröd’ und stolz, so lang man blühet;Einsam klagt ihr, lasst euch warnen,Wenn von euch der Reiz entfliehet.

Comments

Loading comments…