Note

Non impune feres, rector maris inquit: et omnesinclinavit aquas ad avarae litora Troiae:inque freti formam terras convertit, opesqueabstulit agricolis, et fluctibus obruit arva.

...Se tu se’ sire della villa,del cui nome ne’ dèi fu tanta lite.

...Tuque o, cui prima frementemfudit equum magno tellus percussa tridenti,Neptune:

Stare deum pelagi longoque ferire tridenteaspera saxa facit, medioque e vulnere saxiexsiluisse ferum, quo pignore vindicet urbem.

Ipse quoque in pugnas vacuatur collis, ubi ingenslis superum, dubiis donec nova surgeret arborrupibus, et longa refugum mare frangeret umbra.

Άντίλοχ᾽, ἤτοι μέν σε νέον περ ἐόντ᾽ ἐφίλησανΖεύς τε, Ποσειδάων τε, καὶ ἱπποσύνας ἐδίδαξανπαντοίας.

....Al certo,benché garzon sii tu, Giove e Nettuno,Antiloco, t’amâro, e l’arti equestrit’insegnâr tutte.

Ἔδωκεν δίφρον χρύσεον, ἐν πτεροῖ-σίν τ᾽ ἀκάμαντας ἵππους

...Un cocchio d’oro a luie cavalli donò d’ali indefesse,

Quamvis saepe fuga versos ille egerit hostes,et patriam Epirum referat fortesque Mycenas,Neptunique ipsa deducat origine gentem:

Ducitur ante omnes rutilae manifestus Arionigne iubae. Neptunus equo, si certa priorumfama, pater: primus teneris laesisse lupatisora, et littoreo domitasse in pulvere ferturverberibus parcens, etenim insatiatus eundiardor, et hiberno par inconstantia ponto.Saepe per Ionium Libycumque natantibus ireinteriunctus equis, omnesque assuetus in orascaeruleum deferre patrem. Stupuere relictanubila: certantes Eurique Notique sequuntur.

...Subit et Neptunia prolesinsignis Messapus equis.

Αὐτὴ δὲ χρύσεον τάλαρον φέρεν Εὐρώπειαθηητόν, μέγα θαῦμα, μέγαν πόνον Ἠφαίστοιοὅν Λιβύῃ πόρε δῶρον, ὅτ’ ἐς λέχος Ἐννοσιγαίουἵεν.

. . . . . . . . . . . . Europa aveaaureo panier bellissimo, ammirando,grand’opra di Vulcan, che a Libia in donoil diede allor quand’ella di Nettunolo scoti-terra al talamo recossi.

Ἀλλὰ Ποσειδάων γαιήοχος ἀσκελὲς αἰὲνΚύκλωπος κεχόλωται, ὃν ὀφθαλμοῦ ἀλάωσεν,ἀντίθεον Πολύφημον, ὅου κράτος ἐστὶ μέγιστονπᾶσι Κυκλώπεσσι. Θόωσα δέ μιν τέκε νύμφη,Φόρνυκος θυγάτηρ, ἁλὸς ἀτρυγέτοιο μέδοντος,ἐν σπέσσι γλαφυροῖσι Ποσειδάωνι μιγεῖσα.

Ma Nettun che la terra intorno aggira,di terribile sdegno è sempre accesoper lo Ciclope ch’ei de l’occhio ha privo,per Polifemo a nume ugual, che avanzatutti i ciclopi in gagliardia. La ninfaToosa partorillo, a cui fu padreForcine, un dio de l’infecondo mare,a Nettuno commista in cavi spechi.

At procul ingenti Neptunius agmina Theseusangustat clypeo, propriaeque exordia laudis,centum urbes umbone gerit centenaque Cretaemoenia:

Ἐκ δ’Ἀμφιτρίτης καὶ ἐρικτύπου ἘννοσιγαίουΤρίτων εὐρυβίης γένετο μέγας.

. . . . . . . . . . . . Ma d’Anfitritee de lo Scoti-terra alti-sonantenacque il grande Triton da l’ampia possa.

Eumolpo spensein Attica Eretteo; ma ben vendettatu ne prendesti, o Scoti-terra, e mortolui con un colpo del tridente, al suolola casa ne gettasti.

Πληγαὶ τριαίνης ποντίου σφ’ ἀπώλεσαν

. . . . . . . . . . Da’ colpidel marino tridente egli fu morto.

Sacra mari colitur medio gratissima tellusNereidum matri et Neptuno Aegeo.

Ὁ Ποσειδῶν, ἐπὶ Ταινάρῳ θεόςNettuno, il dio che in Tenaro s’onora.

Ast ubi prona dies longos super aequora finesexigit, atque ingens medio natat umbra profundo;interiore sinu frangentia littora curvatTaenarus, expositos non audax scandere fluctus.Illic Aegeo Neptunus gurgite fessosIn portum deducit equos.

Ὀγχηεστόν θ’ ἱερὸν Ποσειδήϊον ἀγλαὸν ἄλσος.

. . . . . . . . . . Ed Onchestosacra a Nettuno luminosa selva.