ای که در کوی خرابات مقامی داری

ای که در کوی خرابات مقامی داریجم وقت خودی ار دست بجامی داری

ای که با زلف و رخ یار گذاری شب و روزفرصتت باد که خوش صبحی و شامی داری

ای صبا سوختگان بر سر ره منتظرندگر از آن یار سفرکرده پیامی داری

خال سرسبز تو خوش دانهٔ عیشیست ولیبر کنار چمنش وه که چه دامی داری

بوی جان از لب خندان قدح می‌شنومبشنو ای خواجه اگر زانکه مشامی داری

چون بهنگام وفا هیچ ثباتیت نبودمی‌کنم شکر که بر جور دوامی داری

نام نیک ار طلبد از تو غریبی چه شودتوئی امروز درین شهر که نامی داری