بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

بنفشه دوش بگل گفت و خوش نشانی دادکه تاب من به جهان طرّهٔ فلانی داد

دلم خزانهٔ اسرار بود و دست قضادرش ببست و کلیدش بدلستانی داد

شکسته وار بدرگاهت آمدم که طبیببمومیائی لطف توام نشانی داد

تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوشکه دست دادش و یاریّ ناتوانی داد

برو معالجهٔ خود کن ای نصیحت گوشراب و شاهد شیرین کرا زیانی داد