حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم

حجاب چهرهٔ جان میشود غبار تنمخوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنم

چنین قفس نه سزای چو من خوش الحانیستروم بگلشن رضوان که مرغ آن چمنم

عیان نشد که چرا آمدم کجا رفتمدریغ و درد که غافل ز کار خویشتنم

چگونه طوف کنم در فضای عالم قدسکه در سراچهٔ ترکیب تخته بند تنم

اگر ز خون دلم بوی مشک می‌آیدعجب مدار که هم درد نافهٔ ختنم

طراز پیرهن زرکشم مبین چون شمعکه سوزهاست نهانی درون پیرهنم