خیز و در کاسه زر آب طربناک انداز

خیز و در کاسهٔ زر آب طربناک اندازپیشتر زانکه شود کاسهٔ سر خاک‌انداز

عاقبت منزل ما وادی خاموشانستحالیا غلغله در گنبد افلاک انداز

چشمِ آلوده نظر از رخ جانان دورستبر رخ او نظر از آینهٔ پاک انداز

بسر سبز تو ای سرو که گر خاک شومناز از سر بنه و سایه برین خاک انداز

دل ما را که ز مار سر زلف تو بخستاز لب خود بشفاخانهٔ تریاک انداز

ملک این مزرعه دانی که ثباتی ندهدآتشی از جگر جام در املاک انداز

غسل در اشک زدم کاهل طریقت گویندپاک شو اوّل و پس دیده بر آن پاک انداز

یا رب آن زاهد خودبین که بجز عیب ندیددود آهیش در آیینهٔ ادراک انداز