دلا رفیق سفر بخت نیکخواهت بس

دلا رفیق سفر بخت نیکخواهت بسنسیم روضهٔ شیراز پیک راهت بس

دگر ز منزل جانان سفر مکن درویشکه سیر معنوی و کنج خانقاهت بس

وگر کمین بگشاید غمی ز گوشهٔ دلحریم درگه پیر مغان پناهت بس

بصدر مصطبه بنشین و ساغر می نوشکه این قدر ز جهان کسب مال و جاهت بس

زیادتی مطلب کار بر خود آسان کنصراحی می لعل و بتی چو ماهت بس

فلک بمردم نادان دهد زمام مُرادتو اهل فضلی و دانش همین گناهت بس

هوای مسکن مألوف و عهد یار قدیمز رهروان سفرکرده عذرخواهت بس

بمنّت دگران خو مکن که در دو جهانرضای ایزد و انعام پادشاهت بس