دل سراپرده محبت اوست

دل سراپردهٔ محبّت اوستدیده آیینه‌دار طلعت اوست

من که سر درنیاورم بدو کونگردنم زیر بار منّت اوست

تو و طوبی و ما و قامت یارفکر هر کس بقدر همّت اوست

گر من آلوده‌دامنم چه عجبهمه عالم گواه عصمت اوست

من که باشم در آن حرم که صباپرده‌دار حریم حرمت اوست

بی‌خیالش مباد منظر چشمزانکه این‌گوشه جای خلوت اوست

هر گلِ نو که شد چمن‌آرایز اثر رنگ و بوی صحبت اوست

دور مجنون گذشت و نوبت ماستهر کسی پنج‌روز نوبت اوست

ملکت عاشقیّ و گنج طربهر چه دارم ز یمن همّت اوست

من و دل گر فدا شدیم چه باکغرض اندر میان سلامت اوست