ز دست کوته خود زیر بارم

ز دست کوته خود زیر بارمکه از بالا بلندان شرمسارم

مگر زنجیر موئی گیردم دستوگر نه سر بشیدائی برآرم

ز چشم من بپرس اوضاع گردونکه شب تا روز اختر می‌شمارم

بدین شکرانه می‌بوسم لب جامکه کرد آگه ز راز روزگارم

اگر گفتم دعای می فروشانچه باشد حقّ نعمت می‌گزارم

من از بازوی خود دارم بسی شکرکه زور مردم آزاری ندارم