صبا تو نکهت آن زلف مشکبو داری

صبا تو نکهت آن زلف مشکبو داریبیادگار بمانی که بوی او داری

دلم که گوهر اسرار حسن و عشق دروستتوان بدست تو دادن گرش نکو داری

در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفتجز این قدر که رقیبان تندخو داری

نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتدکه گوش و هوش بمرغان هرزه‌گو داری

بجرعهٔ تو سرم مست گشت نوشت بادخود از کدام خمست اینکه در سبو داری

بسرکشیّ خود ای سرو جویبار منازکه گر بدو رسی از شرم سر فرو داری

دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدنترا رسد که غلامان ماهرو داری

قبای حسن‌فروشی ترا برازد و بسکه همچو گل همه آیین رنگ و بو داری

ز کُنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشققدم برون نه اگر میل جست و جو داری