منم که گوشه میخانه خانقاه منست

منم که گوشهٔ میخانه خانقاه منستدعای پیر مغان ورد صبحگاه منست

گرم ترانهٔ چنگ صبوح نیست چه باکنوای من بسحر آه عذرخواه منست

ز پادشاه و گدا فارغم بحمدالّلهگدای خاک در دوست پادشاه منست

غرض ز مسجد و میخانه‌ام وصال شماستجز این خیال ندارم خدا گواه منست

مگر به تیغ اجل خیمه برکنم ور نیرمیدن از در دولت نه رسم و راه منست

از آن زمان که برین آستان نهادم رویفراز مسند خورشید تکیه‌گاه منست