نسیم صبح سعادت بدان نشان که تو دانی

نسیم صبح سعادت بدان نشان که تو دانیگذر بکوی فلان کن در آن زمان که تو دانی

تو پیک خلوت رازیّ و دیده بر سر راهتبمردمی نه بفرمان چنان بران که تو دانی

بگو که جان عزیزم ز دست رفت خدا راز لعل روح‌فزایش ببخش آن که تو دانی

من این حروف نوشتم چنانکه غیر ندانستتو هم ز روی کرامت چنان بخوان که تو دانی

خیال تیغ تو با ما حدیث تشنه و آبستاسیر خویش گرفتی بکش چنانکه تو دانی

امید در کمر زرکشت چگونه ببندمدقیقه‌ایست نگارا در آن میان که تو دانی