نماز شام غریبان چو گریه آغازم

نماز شام غریبان چو گریه آغازمبمویهای غریبانه قصّه پردازم

بیاد یار و دیار آنچنان بگریم زارکه از جهان ره و رسم سفر براندازم

من از دیار حبیبم نه از بلاد غریبمهیمنا برفیقان خود رسان بازم

خدایرا مددی ای رفیق ره تا منبکوی میکده دیگر علم برافرازم

خرد ز پیری من کی حساب برگیردکه باز با صنمی طفل عشق می‌بازم

بجز صبا و شمالم نمی‌شناسد کسعزیز من که بجز باد نیست دمسازم

هوای منزل یار آب زندگانی ماستصبا بیار نسیمی ز خاک شیرازم

سرشکم آمد و عیبم بگفت روی‌برویشکایت از که کنم خانگیست غمّازم