کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش

کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوشمعاشر دلبری شیرین و ساقی گلعذاری خوش

الا ای دولتی طالع که قدر وقت میدانیگوارا بادت این عشرت که داری روزگاری خوش

هر آنکس را که در خاطر ز عشق دلبری باریستسپندی گو بر آتش نه که دارد کار و باری خوش

عروس طبع را زیور ز فکر بکر می‌بندمبود کز دست ایّامم بدست افتد نگاری خوش

شب صحبت غنیمت دان و داد خوشدلی بستانکه مهتابی دلفروزست و طرف لاله‌زاری خوش

میی در کاسهٔ چشمست ساقی را بنامیزدکه مستی میکند با عقل و می‌بخشد خماری خوش