Таўбін)

Ня ведаю, што за насланьне,Што сумныя думы мае…Старое апавяданьнеБыту мне не дае.

Сьвяжэе… цямнее ў прасторы…Спакойна на Рэйне… ЎгарыІскрацца высокія горыАгнямі вячэрняй зары.

Цудоўная паненкаСядзіць там ля самых нябёс.Зіхціць залатой сукенкай,Расчэсвае золата кос.

Залатым грабянцом яна іхРасчэсвае, песьню пяе —Моцная і дзіўнáяМэлёдыя яе.

Плыўца на чаўне памалуАгортвае дзікай тугой.Ня сочыць ён рыфы і скалы,Ён сочыць за дзеўчынай той.

Я бачу — ўжо хвалі ўзгралі…Плывец, навекі бывай!..І гэта сваёю песьняйЗрабіла Лёрэляй.