Сіманоўскі)

Непакорны човен чорныРассякае мора гладзь,Нерухомыя, нямыяВартавыя ў ім сядзяць.

Пабялелы, анямелыУ труне ляжыць паэт.Твар адкрыты, праз блакітыЗрокам мерае сусвет.

А ў прадонні хтосьці стогнеНесуцешнаю ўдавой.На жалобны плач падобныЎсхліпы хваляў за кармой.