Jak Atlasa nieszczęsnego

Jak Atlasa nieszczęsnego,Przygniata mnie straszna męka,Dźwigam na sobie ból świataA serce z bólu mi pęka...

O! wyniosłe, dumne serce,Chciałoś szczęścia nieskończenie,Lub też cierpieć chciałoś — serce!Znoś więc teraz swe cierpienie!