Napis na książce

W róże pachnące i w cyprys dumnyChciałbym książeczkę tę ubrać ładnie,Jak się ubiera umarłych trumny,I pokłaść piosenki me na dnie. —

Gdybym i miłość pogrzebać mógł z niemi...Na grobie dla innych choć możeWykwitnie spokoju kwiat z ziemi —Dla mnie zakwitnie, gdy w grób się położę. —

Ot, leżą pieśni, co jak lawa wrząca,Gdy z Etny bucha, z piersi méj się lały,

Z głębiny piersi, gdy była gorąca,Błyskały skrami, jak gwiazdy migały. —

A teraz leżą, jak umarli w ziemi,Jako mgły białe, zimne — tak grobowo; —Lecz gdy miłości duch stanie nad niemi —Pieśni ożyją, zapłonę na nowo. —

O ja przeczucie mam, że kiedyś stanieTen duch miłości mojéj po nad niemi,Że się książeczka ta kiedyś dostanieW rączki twe luba, gdzieś, w dalekiéj ziemi.

Wtedy powstaną te pieśni rozliczne,Martwe litery ożyją z radości,I patrząc z prośbą w twoje oczy śliczneBędą mówiły ci o méj miłości.