Noc była cichą

Noc była cichą, głucho w ulicach,Tutaj stał domek kochanki mojéj,Dawno już, dawno go opuściła,Ale ów domek wciąż jeszcze stoi...

Przed owym domkiem stanął wędrowiec,Z rospaczą w oku, z wychudłem ciałem,Gdy księżyc błysnął, przeszło mnie mrowie,Bo w owym człeku — siebie poznałem...

Ach sobowtórze, wędrowcze blady!...Czemu w rospaczy rwiesz sobie szaty?Czyliż przedrzeźniasz moje cierpienia,Którem tu znosił dawnemi laty?