Pastuszek (Heine)

Pastuszek królem na łące,Pagórek to jego tron;Nad nim świeci złote słońce,To koronę dźwiga on.

U stóp łaszą mu się owce,W krasnych wstęgach wdzięczny tłum;CiołaczkiCiołeczki jak szeregowceKroczą w okół pełne dum.

Koziołki są aktorami,A krówki i ptak śród chmur,Z dzwoneczkami z flecikami,To kapeli dworskiej chór.

Wszystko śpiewa, dźwięczy w dali;Mile wplata się w dźwięk ten,To szum jodeł, to szmer fali,Że aż króla owładł sen.

A tymczasem panowanieRozwiódł alter ego — pies,Którego głośne szczekanieW widnokręgu sięga kres.

A król sobie we śnie roi;Jakto ciężko władzę miéć!Jakże pragnąłbym przy mojej,Przy królowéj mojéj być!

W jéj objęcia bym znużonyMą królewską głowę kładł,A w jéj oczach niezmierzony,Państwa mego leży świat.