W moje to zamroczne życie... (Heine, 1912)

2.

W moje to zamroczne życieStrzelił raz słoneczny wzrok;Lecz wnet zakryły go chmury,Wieczny już grąży mię mrok.

Gdy dzieci znajdą się w ciemnościach,Boją się szelestu łoz;Aby więc trwogę odpędzić,Śpiewają na cały głos.

I ja też, dziecko zbłąkane,W ciemny zaszedłem gmach;Gdy śpiew mój nie brzmi zbyt subtelnie,Przecie zabija strach.