Wiele-ć mówili oszczerce... (Heine, 1912)

5.

Wiele-ć mówili oszczerce,Wiele-ć donieśli skarg;Lecz, co przecierpiało me serce,Nie doszło z nimi na targ.

Składali dłonie, jak w modły,Potwierdzali kiwaniem głów;Orzekli, żem jest podły,Tyś prawdę wzięła z ich słów.

A to najgorsze przecie,Co im nie śniło się: —Miłość ku Tobie, dziecię,Schowana w serca dnie...