Wlepiłem oczy — Heinrich Heine

Wlepiłem oczy w jej obraz,W to cudne niebian oblicze,Wtem — rysy lubéj odżyły,Blaski mnie śląc tajemnicze.

Jej cudne usta różane,Półuśmiech okala miły,I, jakby pod cierpień wpływem,Oczy jej łzą się sperliły...

I mnie po bladém obliczu,Łzy smutku spłynęły żwawsze,Ach, trudno było uwierzyć...Żem cię już stracił na zawsze!