Zaklęcie (Heine)

Mnich, franciszkanin młody, w nocSamotny siedzi w celi,I czyta księgę, z której mocMędrcy nad piekłem mieli.

Gdy dzwon na wieży północ bił,Wstaje z nad groźnej księgiI wzywa, (wytrwać nie miał sił,)Nadziemskie wszech potęgi.

Wy duchy! woła, zstąpcie w grób,Chcę poznać cud prawdziwy;Niech najpiękniejszej z kobiet — trup,Stanie przedemną żywy.

I wraz zaklęcie, wzniósłszy dłoń,Rzuca drzącemi usty,I biedna zmarła idzie doń,W białe odziana chusty.

I smutna szepcze: — „Ojcze nasz!Święć się nam imię Twoje...“

Siada przy mnichu i twarz w twarz,Wpatrują się oboje.