Carmen II

Iam satis terris nivis atque diraegrandinis misit pater et rubentedextera sacras iaculatus arcisterruit urbem,

terruit gentis, grave ne rediretsaeculum Pyrrhae nova monstra questae,omne cum Proteus pecus egit altosvisere montis,

piscium et summa genus haesit ulmo,nota quae sedes fuerat columbis,et superiecto pavidae nataruntaequore dammae.

vidimus flavum Tiberim retortislitore Etrusco violenter undisire deiectum monumenta registemplaque Vestae,

Iliae dum se nimium querentiiactat ultorem, vagus et sinistralabitur ripa Iove non probante u-xorius amnis.

audiet civis acuisse ferrum,quo graves Persae melius perirent,audiet pugnas vitio parentumrara iuventus.

quem vocet divum populus ruentisimperi rebus? prece qua fatigentvirgines sanctae minus audientemcarmina Vestam?

cui dabit partis scelus expiandiIuppiter? tandem venias precamurnube candentis umeros amictusaugur Apollo;

sive tu mavis, Erycina ridens,quam Iocus circum volat et Cupido;sive neglectum genus et nepotesrespicis, auctor

heu nimis longo satiate ludo,quem iuvat clamor galeaeque levesacer et Marsi peditis cruentumvoltus in hostem;

sive mutata iuvenem figuraales in terris imitaris almaefilius Maiae, patiens vocariCaesaris ultor:

serus in caelum redeas diuquelaetus intersis populo Quirinineve te nostris vitiis iniquumocior aura

tollat; hic magnos potius triumphos,hic ames dici pater atque princepsneu sinas Medos equitare inultoste duce, Caesar.