Ad Venerem

O Wenus! Knidu i Pafii królowo,Porzuć Cypr ulubiony i zstąp do świątyni,Gdzie Glycera, zwąc ciebie, z kadzideł wciąż nowąOfiarę czyni.

Niech śpieszy z tobą i syn z strzałą w ręku,I Gracye z rozwianemi przepaski, Nimf chóry,I młodość, co bez ciebie pozbawiona wdzięku —I sam Merkury.