Do okrętu

Okręcie, znowu na morze wybiegasz?Biada! Co czynisz!? Bez zwłokiDąż do przystani! Czyli nie dostrzegasz,Że już bez wioseł twe boki?

Że maszt się, strzaskan nawałnicą, chwieje,A liny rwą się i prężą?Belki się kruszą i pękają reje —Czyż one odmęt zwyciężą?

Na próżno, w żagli spowinięty strzępy,Do bogów słać będziesz modły, —Próżno ci dały pontyjskie ostępyTarcice z wyniosłej jodły —

Dziś w tem nie szukaj ratunku i chluby!Choć malowana twa rufa,Kto się doczekać pewnej nie chce zgubyNiechaj twym siłom nie ufa!

Niedawno troskę budziłeś w mem łonie,Dziś wzniecasz niepokój nowy:O, nie wyjeżdżaj na zdradliwe tonieMiędzy lśniącemi ostrowy!