Oda III, 9 (Horacy, tłum. Siemieński, 1916)

HORACY.Póki byłaś mi wzajemną,Póki na łonie twem białem

Nie pieścił się nikt przede mną,O króla Persów nie dbałem.

LIDYA.Pókiś jedną kochał stale,Lidyi nie rzucił dla Chloi,Byłam niż Ilia, w swej chwaleSzczęśliwsza, z miłości mojej.

HORACY.Mnie dziś tracka Chlo trzyma,Jak na lutni gra, jak miła!Umrzeć — nic trudnego nie ma:Umrę! byle ona żyła.

LIDYA.Mnie Kalais całą siłąKocha, i ja mu wzajemną —Byle jemu nic nie było,Niech się stanie co chce ze mną.

HORACY.Cóż, gdyby Wenus połączyćChciała dwa serca rozdarte?...

Z tą Chloą możnaby skończyć;Dla Lidyi mam drzwi otwarte.

LIDYA.Choć on tak śliczny jak zorze,A ty, jak korek tak lekki,Niestały jak Adryi morze —Z tobą żyć, umrzeć na wieki!