Մի անգամ

Մի անգամ մտա ես թավուտ անտառ,Տեսա նազելուս ու ընկա ետքից․Հենց որ մոտեցա, նա թե՝ կգոռամ,Կկանչեմ մարդկանց, հեռացիր ինձնից։

— Ոչինչ,— ասում եմ,—Եվ իմ նազելուն սեղմում եմ կրծքիս,Համբույրի տարափ շաղ տալիս սաստիկ․Բայց նա՝— ա՜խ, կամա՜ց, կամա՜ց, սիրելիս,Այդպես մեզ լսել կարող են մարդիկ․․․