Król w Thule (Goethe, tłum. Weyssenhoff)

W krańcowej świata stronieŻył wierny król i pan,Kochanka mu przy zgonieZłocisty dała dzban.

Nad wszystko miał go w cenie,Co uczta z niego pił;Pił z dzbana rozmarzenieI wlewał żar do żył.

A gdy już miał umierać,Dziedziców kazał zwaćI wszystko w dział zabierać.Lecz dzbana nie chciał dać.

Rycerze otaczaliPrzy uczcie króla tuż,W zamkowej ojców sali,Tam, nad krawędzią mórz.

Tam spełnił grzesznik staryOstatni szału dzbanI święte złoto czaryDo morskich rzucił pian.

Widział, jak mknie w przestrzenie,Jak tonie złoty kruż — —Na oczy padły mu cienie —I nigdy nie pił już.