Król w Thule (Goethe, tłum. Zathey)

W dawnych czasach był król w Tule;Za wierności wiele próbDała mu kochanka czuleZłoty puhar, idąc w grób.

Od téj chwili nad świat całyPuhar ten mu droższy był;Oczy mu się zawracały,Ile razy z niego pił.

Gdy śmierć bliską zauważył,Wszystkiém, na co było stać,Spadkobierców swych obdarzył,Lecz puhara nie chciał dać.

Zasiadł w całym majestacie,A rycerzy przy nim tłum,W wielkiéj ojców swych komnacie,Z któréj słychać morza szum.

I tam hulaczysko stareKrzepił się na drogę w dal,Potém rzucił świętą czaręW ciemną otchłań morskich fal.

Patrzył, jak się w przepaść toczyI jak tonie w morza głąb —Zaraz potém zamknął oczy,Nie wziął wina i na ząb. —